images

अक्षरका बिउहरू (कविता) - शारदा घिमिरे भैल

कस्मात् 

सुकिलो आकाशमा 
मडारनि थाल्छन् 
काला बादलहरू
निर्लज्जभै
फैलिन सक्छन् चारैतिर 


उजाडिन सक्छन्
कयाैं सुकुमार जीवनहरू
भत्काउन सक्छन्
कयाैं सक्ला 
मनका दिवारहरू
त्यतिबेला
कसरी मेटिएला अश्रुले
अतृप्त प्यास?
कसरी 
हुँला र तृप्ति ?

अनेकौं परिस्थितिसँग 
लड्दै, भिड्दै 
बाध्यताले कुँजिएका 
कुरुप मुहार लिएर

विगतको सफा ऐनामा 
छर्लङ्ग जीवन 
हेरिरहेछु यतिबेला 
र 
सम्झिरहेछु 
ती पल ।

थाहा छ
त्यतिबेला
मनमोहक फूलका गुच्छा
एक तमासले
वरिपरि
काँडाका घेरामा 
मुस्कुराएथ्यो ।

अचेल 
नसोध्नु मलाई  

ती पलहरू
नसाेध्नु मलाई
सन्चो बिसन्चोहरू
म फेरि 
अकमकाउन सक्छु 
म फेरि 
निशव्द हुन सक्छु
किनभने 
यतिबेला 
दुखिरहेछ देश
मुटु दुखे जस्तै

देश सँगै
दुखिरहेछु म ।
अनि
कसरी म, सञ्चाे हुन सक्छु ?

कसरी मुस्कुराउन सक्छु?
कसरी हाँस्न सक्छु ?
मेराे काँधमा हेर
पीडाकाे सगरमाथा 
अनि 
बाेकेर देशकाे भविष्य
म तहलिरहेछु
यतैकतै
वस्तिहरूमा 
अक्षरका 
बिजहरू राेपेर ।
कुनै दिन 
ती अक्षरका बीउहरू
उम्रिएछन् भने
कुनै दिन
ती अक्षरका फूलहरू
फक्रिएछन् भने
याे देशकाे शिरमा 
सिउँरिएर 
म ढुक्कै 
एक मुठ्ठी  सास फेर्नेछु
त्यतिबेला
आउनु तिमी 
साेध्दै मेराे हालखबर
साेध्दै देशकाे हालखबर ।

– शारदा घिमिरे भैल
बनेपा ५

प्रतिक्रिया

पूरा समाचारको दैनिक विवरण नेपाल कुरा